Czego warto uczyć yorka?

yorkshire terrier
Zdjęcie znalezione na stronie Pixabay.com

Yorka można nauczyć podawania łapy, grzeczności, ciszy. Każda lekcja musi być jednak spokojna i polegać na powtarzaniu komend. Nie wolno na psa krzyczeć lub go bić, szarpać czy wprowadzać aurę niepokoju i awantur. Spokój podczas lekcji jest bardzo ważny i on przesądza o sukcesie szkolenia. Nie wolno pozwolić yorkom, aby gryzły właściciela. York to zwierzę wyjątkowe, efektowne, urodziwe, ale ma tendencje do nieposłuszeństwa.

Mądry właściciel nie pozwala zwierzęciu na niepożądane zachowania, wychowuje malucha od pierwszych miesięcy jego życia tak, aby mieć zrównoważonego, posłusznego yorka. Szczeniaka oddziela się od matki w trzecim miesiącu jego życia, nie wcześniej. Dopiero w trzecim miesiącu życia można zacząć wychowywać yorka samodzielnie. Szkolenie należy wprowadzać powoli, nie wolno męczyć psa długimi lekcjami, lecz trzeba dwa-trzy razy w tygodniu po kilkanaście minut tresować malucha. Naukę czystości zaczyna się od razu, wyprowadzając psa na krótki spacer tak często, jak lubi, ponieważ ma słaby pęcherz i może mieć problem z utrzymaniem czystości.

Jakie są maltańczyki?

maltańczyk
Zdjęcie ze strony Wikipedia.org

Maltańczyki mogą być śnieżnobiałe, to najczęstszy wzorzec tej rasy. Bywają także czarne lub czarno-białe, w łaty. Maltańczyk to pies urodziwy i wysokiej klasy, dość drogi, bo zazwyczaj jego cena oscyluje wokół 2000 złotych. Każdy jest piękny, ale najbardziej popularne są małe, białe pieski. To wspaniałe zwierzaki, które uwielbiają biegać i skakać. Ich żywiołowość nieraz prowadzi je do urazów ortopedycznych, na które bardzo należy uważać, bo mogą zakończyć się kalectwem psiaka.

Miewają alergie pokarmowe i nietolerancję na pewne rodzaje jedzenia, ale nie jest to bardzo częsta sprawa. Gdy się pojawi to weterynarz pomoże w ich kurowaniu. Reakcje alergiczne objawiają się świądem. Gdy u psów pojawiają się plamy wokół oczu o barwie brunatnej, oznacza to konieczność leczenia tego pieska. Nieraz zdarza się, że śnieżnobiały szczeniak zmienia się w brązowego lub beżowego dorosłego pieska. Nie oznacza to, że stracił urodę. Brązowy lub czarny maltańczyk także jest bardzo piękny i ma klasę.

Pies Polski Owczarek Nizinny – opis rasy

Zdjęcie znalezione na stronie Psy-pies.com

Polski owczarek nizinny, w skrócie nazywany PON, to typowa polska rasa psów pasterskich. W chwili obecnej PON-y spełniają więcej ról, są psami pasterskimi, stróżującymi, ale coraz częściej przede wszystkim psami towarzyskimi. Lata II wojny światowej przyniosły niemal całkowite wyginięcie tej rasy. Po zakończeniu działań wojennych udało się jednak odbudować rasę. Polski owczarek nizinny to pies średniej wielkości, psy dorastają do 50 cm, suki są minimalnie niższe.

Średnia waga psa rasy PON wynosi od 10 do 15 kg. Są to psy o długiej, obfitej sierści z podszerstkiem. Możemy spotkać PON-y beżowe, czarne podpalane, czekoladowe, łaciate bądź szare. Wszystkie psy tej rasy są bardzo odważne i energiczne. Zaobserwowano, że psy tej rasy lubią kłusować. Są wesołe, posłuszne i inteligentne, bardzo łatwo przywiązują się do swoich właścicieli. Polski owczarek nizinny to pies nieufnie zachowujący się w stosunku do obcych. Długa sierść sprawia, że wymagają one codziennej i starannej pielęgnacji. To psy dla ludzi aktywnych, potrzebują bowiem dużo ruchu.

Pies Ogar Polski – charakterystyka

Zdjęcie znalezione na stronie Wikipedia.org

Ogar polski nie należy do psów specjalnie wymagających, jeśli chodzi o żywienie i pielęgnację. Nie posiada więc specjalnych wymogów żywieniowych. Niemniej jednak jest łasuchem, który potrafi naprawdę sporo zjeść. Z tego powodu jeśli nie chcemy doprowadzić do jego otyłości powinniśmy zadbać nie tylko o właściwa dietę ogara polskiego, ale także o to, aby miał on możliwość wybiegać się i zrzucić ewentualne nadwyżki.

Również gęste, dobrze przylegająca i stosunkowo krótka sierść nie nastręcza zbyt wiele trudności i nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Nieco częściej należy oczywiście czesać psa, w okresie linienia. Wówczas należy dosyć regularnie pozbywać się martwego włosa. Jedyny zabieg, do którego musimy bardziej się przyłożyć wynika z budowy anatomicznej psa. W związku z tym, że ogar polski posiada duże obwisłe uszy, są one większym stopniu narażone na powstawanie różnego typu stanów zapalnych. Z tego powodu musimy pamiętać o ich regularnym czyszczeniu, które pozwoli zapobiec uciążliwym infekcjom.

Pies Bernardyn – usposobienie

Zdjęcie znalezione na stronie Pixabay.com

W grupie psów molosów znajduje się także pies świętego Bernarda, czyli po prostu bernardyn. Ojczyzna tych psów jest Szwajcaria, w której te psy są znane już od wieku XVII. Bernardyny to psy o spokojnym i zrównoważonym charakterze, psy, które trudno jest wyprowadzić z równowagi. Bernardyny są niezwykle troskliwymi i opiekuńczymi psami w stosunku do dzieci. Taką samą troskę i opiekuńczość wykazują nie tylko w stosunku do dzieci swoich właścicieli, ale także w stosunku do szczeniąt.

Nie powinno się jednak zostawiać bernardyna samego z małym dzieckiem, są to przecież bardzo duże psy i mogą dziecku zrobić krzywdę w sposób niezamierzony. Bernardyny lubią spokojną, pozbawioną napięć atmosferę. Bernardyny to nie tylko wspaniałe psy towarzyskie, ale także doskonałe psy stróżujące. Bernardyny to jedne z większych psów. Niestety z tego powodu cierpieć mogą na wiele chorób. Jedną z najczęstszych chorób dotykających te niezwykle sympatyczne psy jest dysplazja stawów biodrowych. Wiele psów tej rasy cierpi także na choroby krążenia.

Pies Dalmatyńczyk – informacje

Zdjęcie znalezione na stronie Wikipedia.org

O tym, czy Dalmatyńczyk wywodzi się z Chorwacji czy może z Egiptu, hodowcy mogliby dyskutować godzinami. Egipskie malowidła ścienne przedstawiały już w starożytności wizerunek białego psa z cętkami, przedstawiając go jako towarzysza arystokratów, a także jako psa myśliwskiego. O tym, że dalmatyńczyki pochodzą z Indii świadczy wzmianka Arystotelesa, wspominającego w pismach o psach tygrysich. Ale przecież nazwa rasy pochodzi od regionu Dalmacja. Być może psy zawędrowały do Europy z taborami Cygańskimi, nie wiadomo jednak, kiedy taka migracja mogła nastąpić.

Za oficjalną ojczyznę Dalmatyńczyka uznano Jugosławię, obecną Chorwację, a nastąpiło to w 1966 roku. Przez lata pies ten nosił różne imiona, choćby, dog dalmatyński lub pies karetowy. Określano go mianem wyżła dalmatyńskiego, tropowca, a także pieszczotliwie, plum-pudding, jako określenie na umaszczenie psa. Dalmatyńczyki cieszą się sporą popularnością ze względu na piękny wygląd, grację w poruszaniu się i czujność. Potrafią także dobrze współpracować z końmi, co przyniosło im sporą popularność w kręgach arystokracji angielskiej w XVIII wieku.

Berneński Pies Pasterski – opis rasy

Zdjęcie znalezione na stronie Pixabay.com

Przodkowie współcześnie żyjących berneńskich psów pasterskich żyli na terytorium dzisiejszej Szwajcarii już przed naszą erą. Rasa ta nie była na terenie Szwajcarii tak popularna jak bernardyny, stopniowo zaczęła więc ginąć. Dopiero na początku XX wieku rozpoczęte zostały prace mające na celu zachowanie tej rasy psów. Nazwa „berneński pies pasterski” zaczęła po raz pierwszy obowiązywać od roku 1907. Mimo ze psy należące do tej rasy są psami dużymi to są to psy bardzo łagodne.

Berneński pies pasterski to idealny pies dla rodzin z dziećmi. Wobec dzieci berneńskie psy pasterskie wykazują się dużą dawką cierpliwości, są w stosunku do dzieci bardzo opiekuńcze. Przedstawiciele tej rasy nie wykazują także agresji w stosunku do obcych ludzi i zwierząt. Dla prawidłowego rozwoju należy im poświęcić wiele czasu, nie nadają się więc raczej dla ludzi pochłoniętych pracą i rzadko bywających w domu. Charakterystyczną cechą wyglądu berneńskiego psa pasterskiego jest długa sierść kruczoczarnego koloru dodatkowo podpalana.

Pies Owczarek Niemiecki – hodowla

Zdjęcie znalezione na stronie Pixabay.com

Jedną z najbardziej rozpoznawalną rasą psów na świecie starła się rasa owczarek niemiecki. Są to psy, które charakteryzują się inteligencją, odwagą oraz lojalnością względem człowieka. Uważa się, że ma najlepszy węch spośród wszystkich ras psów, jakie występują na świecie. Dzięki temu jest często przystosowywany do pracy w specjalnych warunkach, pościgach, tropieniu czy ratownictwie. Do powstania rasy przyczynił się Max von Stephanitz, który jako pierwszy opisał tę rasę, wzorując się na psie, którego nazwał Horand von Grafrath.

Był to pies dobrze zbudowany, płowoszary, inteligentny, oddany w pracy z człowiekiem. Zapoczątkowało to hodowlę opartą na opisanym psie i jego potomkach. Obecnie owczarki niemieckie to psy o średniej wysokości, zazwyczaj czarne z podpaleniem brązowym, rudym lub płowym. Owczarki niemieckie dobrze współpracują z człowiekiem, dlatego często wybierane są jako przyjaciele i towarzysze długich spacerów. Rasa ta została stworzona do wysiłku fizycznego, dlatego należy pamiętać o tresurze oraz zapewnieniu właściwej aktywności.

Pies Ratlerek – usposobienie

Zdjęcie znalezione na stronie Hiperogloszenia.pl

Jedną z najmniejszych ras psów jest właśnie pinczer miniaturowy, inaczej ratlerek. Rasa ta pochodzi z Niemiec i jest obecnie jedną z najbardziej popularnych psich ras. Do popularności ratlerków przyczyniają się przede wszystkim ich bardzo niewielkie rozmiary, osiągają one maksymalną wielkość 30 cm, a ważą najwyżej 6 kg. Swoją popularność ratlerki zawdzięczają także swojemu charakterowi – lubią ludzi i inne zwierzęta, są żywiołowe i bardzo energiczne.

Ze względu na swoje usposobienie nie lubią przebywać w samotności, są to więc pieski idealne dla domatorów. Decydując się na posiadanie ratlerka należy być przygotowanym na spędzanie dużej ilości czasu na spacerach i zabawach na świeżym powietrzu, potrzebują one bowiem dużo ruchu. Ratlerki mają gęstą, lśniącą i co najważniejsze krótką sierść. Jej pielęgnacja nie jest więc kłopotliwa. Na ulicach najczęściej możemy spotkać te niewielkie pieski w kolorze czarnym podpalanym lub w różnych odcieniach koloru rudego. Ich wadą jest upodobanie do szczekania.

Gończy Polski – charakterystyka

Zdjęcie znalezione na stronie Wikipedia.org

Osoby zajmujące się polowaniami bardzo dobrze wiedzą, jakie rasy psów idealnie nadają się na płaszczyźnie polowania. Na pewno każdy, kto interesuje się myślistwem, byłby usatysfakcjonowany pieskiem rasy gończy polski. Jest to stworzenie o wspaniałym węchu, które wyróżnia się inteligencją oraz miłym usposobieniem. Trzeba nadmienić, że jest to nasza rasa, która w błyskawicznym czasie zdobyła powodzenie w innych krajach. Nie powinno to nikogo zaskoczyć, że te pieski nierzadko można spotkać na wystawach psów. Zazwyczaj są one ciemnej maści, gdzieniegdzie posiadając jaśniejsze przebarwienia.